Bierzemy Ślub! Ale jaki?

Kościelny czy cywilny

Gdy już podejmiemy tą ważną w życiu decyzję (samodzielnie lub też pod przymusem otoczenia ) i gdy już miną chwile euforii, nasuwa się pytanie: ślub kościelny czy cywilny. Wiadomo, że ślub kościelny wiąże się z dużymi wydatkami jakie muszą ponieść państwo młodzi. Począwszy od wyboru sali ślubnej, wybrania kościoła, orkiestry, fotografa po wynajem auta, wybraniem sukni ślubnej/garnituru, stworzenia menu weselnego itp. Spraw jest wiele, opiszę je później.

Ślub Kościelny (konkordatowy)

Wybór rodzaju ceremonii ślubnej na pewno zależeć będzie od tego czy narzeczeni są katolikami. Jeśli nie to wiadomo, ślub kościelny odpada. Chyba, że jesteście innego wyznania to w tedy sprawa wygląda inaczej gdyż może nie być ślubu konkordatowego. Ale wracając do katolików, w większości przypadków mówiąc o ślubie kościelnym mamy na myśli ślub konkordatowy. Jest to tradycyjny ślub kościelny poprzedzony podpisaniem dokumentów ślubnych z Urzędu Stanu Cywilnego w obecności księdza i świadków w zakrystii kościoła. Później ceremonia przebiega tradycyjnie w kościele.

Jak przebiega sama ceremonia to nie będę się rozpisywać, każdy musi to przeżyć sam . Po ceremonii wiadomo – przyjęcie weselne.

Ślub cywilny

W przypadku ślubu cywilnego, państwo młodzi spotykają się w Urzędzie Stanu Cywilnego wraz ze świadkami i najbliższymi (niewielkie grono zazwyczaj rodzina i najbliżsi przyjaciele młodych) w celu zawarcia związku małżeńskiego. Po podpisaniu stosownych dokumentów sprawa wygląda podobnie jak w przypadku ślubu kościelnego – przyjęcie weselne.

Różnice

Ślub cywilny to mówiąc potocznie sformalizowanie związku dwojga młodych ludzi. Odbywa się w Urzędzie Stanu Cywilnego, a kończyć się może przyjęciem weselnym w mniejszym lub większym rozmiarze. Na ślub cywilny decydują się pary innego wyznania niż katolickiego. W przypadku młodych innego wyznania, po ślubie cywilnym zazwyczaj następuje spotkanie w gronie duchownych danego wyznania.

Ślub kościelny (często traktowany jako konkordatowy) jest zawierany przez młodych przed Bogiem, jako forma pojednania z nim. W dodatku jest to piękna ceremonia często przyprawiająca rodziców czy dziadków młodych o łzy – oczywiście radości.